Belgische Weissenseeblues

Vanaf het eerste jaar dat de Oostenrijkse Alternatieve doorging kon men er een extra etnisch-culturele minderheid spotten…. Belgen zowaar…. 
Deze naar Nederlandse normen piepkleine delegatie, één volle bus, vond er zijn weg naar Gralhof in Neusach dat onze vaste uitvalsbasis werd.
Groen als gras stortten we ons in dit avontuur maar gaandeweg werd  ‘De Weissensee’ ons summum van schaatsbeleving. Als we de allerprilste jaren overslaan en er ergens in de jaren 90 een jaar uitpikken, dan ging dat ongeveer zo…. Nog later waren we routiniers geworden, wereldberoemd in beperkte familiekring (en soms ver daarbuiten) maar toen waren we nog zo ver niet.

 

‘Eindelijk uit die bus!’

Na de lange nachtelijke busrit vanuit Gent begonnen we aan de klim tussen Greifenburg en de Weissensee. Alle gesprekken vielen stil en vol verwachting begon het aftellen tot we de allereerste blik op het ijs(?) konden werpen. Wat wil je… zonder internet of super gedetailleerde info over ijs en weer. Toen de eerste man recht sprong en riep dat hij een eerste schaatser op het ijs zag ging er dan ook een collectieve zucht van opluchting door de bus.

…Eindelijk uit die bus!… en na een uitgebreid welkomstritueel (pralines en kamerplanten werden verruild voor glaasjes van het plaatselijk sublieme gif) konden we niet snel genoeg onze schaatspakken aantrekken. Vijftien uur op een bus doet iets met een mens z’n techniek… en die was op dat moment dan ook omgekeerd evenredig aan ons enthousiasme. Mannen die reeds enkele dagen ter plaatse waren reden ons dan ook fluitend voorbij.

 

 

Een klassieke Belgische schaatsdag

Hoe zo’n Belgische klassieke schaatsdag er dan eigenlijk uitzag?.. Bij het eerste ochtendlicht gingen de meest fanatieke rijders vast wat inlopen op of naast het ijs, een beetje stretchen en vooral proberen om een ander de stuipen op het lijf te jagen door op het meer zo hoog mogelijk te springen en zo hard mogelijk neer te komen. Bij dageraad gaat het ijs zich ‘zetten’ en met wat geluk heeft zo’n sprong een gigantische donderslag tot gevolg. Vervolgens een praatje maken met Christl (boer en ‘pater familias’) die dan net klaar was met het melken van z’n koeien onder het zingen van  menig stuk van Bach of Schubert. De brave man wist ons dagelijks te vertellen dat het een “mooie dag met prima ijs” zou worden. Ook als het pijpenstelen regende of het ijs meer weg had van sorbet…

Bizarre gedaanteverwisseling

Na  een Giga-ontbijt, dat ons een lunch bespaarde en een slow-start van de ochtendtraining garandeerde, spraken we meestal af om samen om 9.30h stipt(!) enkele ronden te gaan rijden. Dus stonden om 9.30h de eerste schaatsers te wachten. wachten, wachten , wachten…. en ergens na 10h vertrokken we dan… elk een andere richting uit! Een  bizarre gedaantewissel had zich voltrokken. Buren en kamergenoten werden tegenstanders en concurrenten. Betere rijders deden onderling alsof ze geen meter vooruitkwamen, om dan uit het zicht van ‘tegenstanders’ met een groepje A-rijders als een gek over het ijs te scheuren. Als sommigen dan toch eens samen een rondje maakten was het vooral zaak om je ‘vrienden’ zo uitgeput mogelijk aan het eindpunt te krijgen. Soms viel er al eens iemand keihard op z’n knie. Zeer erg voor die jongen…. maar er werd alvast een naam doorstreept.  Ultrageheim voedsel werd uitgetest. De tegenstander mocht uiteraard niet weten dat je op pillen van geconcentreerde bananen een 200km ging rijden. Anderen testten dan weer een dieet van hardgekookte eieren en fruitsap…. U begrijpt… gelletjes moesten nog uitgevonden te worden. Maar toch…. met voldoening en veel teveel aan kilometers in de benen gingen we de namiddagpauze in…. Pauze…, ijzers slijpen, koffie &  taart proeven, wandelingetje maken en soms samen met een  medewerkster van Gralhof de zilveren couverts oppoetsen. Een uurtje voor het donker kon er nog een ontspannen ijstraininkje af gevolgd door een saunabezoek mét duik in een gat in het ijs …. Hè, hè… daar konden we dan de rest van het jaar nonchalant mee uitpakken.

MTB-tijdrit van de keuken naar de bar

Bij het aperitief voltrok er zich, voor de tweede keer die dag een collectieve gedaanteverwisseling. De nu ‘vrienden voor het leven’ gingen na een opwarmertje aan de bar langdurig tafelen. Bijna niemand had een lunch achter de kiezen en in de keuken moest er een tandje bijgezet worden. De meerkost aan extra spijzen die de arme Gralhoffers dienden aan te slepen werd nadien aan haard en bar ruimschoots gecompenseerd. De familie Knaller, allen geschoolde zangers, trakteerden ons daarbij regelmatig op prachtige gezangen. Vochtgehaltes werden weer stevig op peil gebracht met frisse dranken en afgewerkt met kleine glaasjes Marille. Er werd door de Belgen daarna ook al eens gezongen… maar onze talenten lagen duidelijk op een ander vlak. De bestelde koffie werd zelden aangerekend wegens ‘geen ernstige drank’ en er werd occasioneel een MTB-tijdrit georganiseerd van de keuken via de bar en terug… enfin, ook ’s avonds werd er gesport tot net voor het slapen gaan.

Geen reden om de dag nadien niet opnieuw spijkerhard te trainen; te hard om goed te zijn maar we deden het dan ook zo graag…

 

 

 

Epische verhalen van ijsbaarden

…en dan kwam voor toer- en wedstrijdrijders DE dag der dagen. Met een enorme zelfdiscipline werd de avond voor de tocht enkel spuitwater (Spa Rood) gedronken.. om nadien een hele nacht te liggen woelen, draaien en keren.. Het ontbijt verliep steevast in totale radiostilte en begeleiders en rijders trokken vervolgens krampachtig ontspannen naar de koers. Nu hadden onze toer- en wedstrijdrijders als collectief één ding gemeen. Die 200 kilometer zou afgewerkt worden zoals het hoorde. Opgeven was geen optie en zolang je door de hulpdiensten niet van het ijs geschraapt werd, reed je door. …na de tocht druppelde iedereen binnen en verzamelde….aan de bar. Zoals het hoort met total-loss geschaatste rug en benen maar met  een onoverwinnelijk gevoel. Je had er de eerste “debriefinggesprekjes”. Mannen die er elkaar keihard afgereden hadden informeerden met ‘mededogen’ bij de ander of ‘alles wel goed gegaan was?’. Er werd zelfs al eens uitgepakt met een vrieswondje links en rechts en dan zwijgen we nog over de epische verhalen van de ‘ijsbaarden’ die in het donker arriveerden. Uiteraard waren er enkelen die het door tegenslag niet gehaald hadden. Met 1 (één) bemoedigend schouderklopje werd die ‘onderkaste voor 1 dag’ getroost. Ze zouden er een vol jaar mee moeten leven. We sleepten ons door het avondmaal maar na een toost op de helden van de dag, geschonken uit een groene anonieme 2-literfles,  waren we klaar om een stapje in de wereld te zetten. Dat deden we steevast (en desnoods meer dan 1x per week) in gezelschap van onze Oostenrijkse vrienden. De familie Knaller en hun medewerkers waren ondertussen ‘onze’ familie geworden en we trokken dan ook heel graag met hen op.  … Erg gastvrij, boerenvolk, hotelhouders, ecologisten avant la lettre, artistiek, sportief, muzikaal, eigenzinnig, beetje dwars uit gewoonte, levensgenieters en flamboyant. Jaaaa… daar hadden we het wel voor.

Terug in die rotbus

Na een nacht vol culturele activiteiten en een hazenslaapje genoten we daarna van de “laatste zondag”. We vertrokken pas op zondagavond laat nadat de laatste Nederlandse wagens de Weissensee hadden verlaten. Er hing die speciale sfeer van totale verlatenheid, enkel wij en onze Oostenrijkers… nog 1x samen op de schaats voor ons meest ontspannen rondje van het jaar. Nadien rekten we het avondmaal nog maximaal, maar er was geen ontkomen aan die… rotbus. Links en rechts werd ons nog een lunchpakket, pot confituur of fles wijn in de hand geduwd en we namen uitgebreid afscheid.  ….en weg waren we. De boer ging nog even tot bij zijn koeien, in de keuken werd een traan weggepinkt en in stilte de tafels afgeruimd. In een doodstille bus, elk verdiept in z’n eigen gedachten reden we weg. Nog bijna 1 jaar aftellen tot de volgende keer…

Jean Luc Ostyn

  • Belgische  Weissenseeblues
    Belgen in de wedstrijd 1991. De koudste editie ooit. Jean Luc staat links in een ‘zilveren’ pak
  • Belgische  Weissenseeblues
    Belgen verzamelen voor een trainingsrondje in 1991
  • Belgische  Weissenseeblues
    Belgen verzamelen voor een trainingsrondje in 1991
  • Belgische  Weissenseeblues
    Belgische wedstrijdrijders en reeds gefinishten vangen gefinishte toerrijders in 1990. Toerrijders dienden dit jaar te rijden in afgrijselijke witte T-shirts (sponsors van de organisatie)
  • Belgische  Weissenseeblues
    …een avondje
  • Belgische  Weissenseeblues
    Jozef Deweirt wint een criterium. Links Frans Vandenbossche en rechts latere B-rijder Kenneth Vansteenberghe
  • Belgische  Weissenseeblues
    Na winst waren de bloemen voor Frau Gretl
  • Belgische  Weissenseeblues
    Toerrijders na hun prestatie tijdens de debriefing ☺
  • Belgische  Weissenseeblues
    Frau Gretl… Masterchef!
  • Belgische  Weissenseeblues
    ‘s avonds in de relaxruimte van het saunahuis… even…euh… ontspannen.
  • Belgische  Weissenseeblues
    ‘s namiddags tijd voor andere activiteiten
  • Belgische  Weissenseeblues
    familie Knaller met hun etherische gezangen…